آيا به عقايدي كه خودتان كشف كرده ايد، بيشتر از نظرياتي كه در سيني نقره بگذارند و پيشكشتان كنند اعتماد نداريد؟ اگر چنين است، پس چطور دلتان ميخواهد نظرات و عقايد خود را در حلق ديگران فرو كنيد؟ آيا بهتر نيست به ديگران فقط پيشنهاد كنيم و بگذاريم آنها خودشان فكر كنند و نتيجه بگيرند؟ هيچ كس دلش نمي خواهد احساس كند كه كسي به او چيزي گفته يا فروخته است.

همه ما ترجيح مي دهيم تصور كنيم كه خودمان بنا به ميل خودمان چيزي مي خريم یا کاری را انجام می دهیم یا اینکه تصمیمی می گیریم. ما دلمان مي خواهد درباره خواسته هايمان، اميالمان و افكارمان با ما مشورت شود. اين كه بگذاريد ديگران احساس كنند عقيده خودشان است، هم در کار و سياست به درد مي خورد و هم در زندگي خانوادگي به كار مي آيد.

بيست و پنج قرن پيش، يك فیلسوف چيني به اسم لائوتسه حرفي زده است كه هم اكنون هم مورد استفاده قرار مي گيرد: "دليل اين كه رودخانه ها و درياها، صدها جويبار كوهستاني را در خود مي پذيرند اين است كه در ارتفاعي پست تر از آن ها جريان دارند. به همين دليل هم بر همه آن ها حكم مي رانند. مرد دانا هم كه مي خواهد از همه برتر باشد، خود را از همه خاضعتر مي كند. مي خواهد رهبر ديگران باشد، پشت سر آنها حركت مي كند. بنابراين كسي سنگيني برتري آنها را حس نمي كند و هر چند مقامش برتر از همگان است، كسي آزرده خاطر نمي شود."

پس بگذاريد ديگران احساس كنند نظري كه ابراز مي شود، نظر خودشان است.

هدف ها و روياهاي ما به منزله سكوي پرشي هستند به درون اقيانوس زندگي. هر چه هدف و آرزوي ما بزرگ تر و واقع بينانه تر و ارتفاع سكوي پرش ما بيشتر باشد و هر چه سختي ها و ناملايمات بيشتري را تحمل شويم به اعماق پايين تري از اقيانوس بيكران زندگي وارد شده و از نعمات و گنج هايي كه در اعماق اين اقيانوس واقع شده بيشتر بهره مند مي شويم.

هر چه هدف هاي ما كوچك و ناچيز باشد در عمق كمي از اين اقيانوس قرار مي گيريم. ولي بايد اين نكته را نيز در نظر بگيريم كه نبايد آرزوها و اهدافمان آن گونه دور از واقعيت باشند كه به قول معروف با سر به ته اقيانوس برخورد نماييم و تمام هستي و زندگي مان را به باد فنا بسپاريم.

اميدوارم كه همه در پرش از سكوي آرزوهايشان موفق باشند.