ایدز و مسائل احتماعی و روانی ناشی از آن.قسمت ششم (درمان)
بنام آنکه شفا بخش دردهاست
و آرام کننده دلهاست
تا کنون هیچگونه درمانی برای ایدز موثر نبوده است.عفونت های فرصت طلب با آنتی بیوتیک های مناسبدرمان شده و اقدام لازم برای پیشگیری از ابتلائ بیشتر به عمل آمده است.
هدف نهایی تامین کفایت ایمنی و پاکسازی بدن از عفونت های فرصت طلب است.در حال حاظر داروهای بلوکه کننده از نظر بالینی مورد آزمایش قرار گرفته و طول و کیفیت عمر مبتلایان به ایدز را بهبود بخشیده اند.معهذا چون این داروها فقط از تولید ویروس های جدید پیشگیری می کنند تاثیر دراز مدت آن مرد تردید است.
شیمی درمانی وپرتو درمانی تاثیر بر پاتولوژی اساسی وقفه درمانی ندارند. آن چه که مسلم است این است که کلیه بیمارانلازم است که از ابتدای بیماری تحت نظر پزشکان متخصص قرار گیرند.
بسیاری از بیماران مبتلا به ایدز چنین می پندارند که به خاطر یک روش انحرافی که در زندگی داشته اند مورد تنبیه قرار گرفته اند و گاها از درمان خود سر باز میزنند.
تمتم افراد مبتلا لازم است درمورد روابط جنسی سالم با همسران از وسایل به خصوص مانند کاندوم استفاده کنند. درمان بیماران هم جنس گرا ودو جنس گرا مستلزم کمک به بیمار به منظورآشتی با خانواده خود و مدارا با مسایل اهتمالی گناه و شرم وخشم است.
(در بسیاری از موارد درگیر ساختن شریک زندگی بیمار در زوج درمانی ضرورت دارد.)
درمان معتادینی که دارو را از طریق تزریق وریدی استفاده می کنند مستلزم بحث در مورد ادامه مصرف وریدی دارو می باشد.
آثار مضر ادامه مصرف دارو در مقابل مشکل کناره گیری از دارو به مسایل موجود بیمار مبتلا به ایدز مورد ارزیابی قرار گیرد .اموزش دادن به بیماران در مورد خطر استفاده مشترک از سوزن های آلوده نهایت اهمیت را دارد.
زیر گروه بیماران را که اصطلاها(سالم نگران) نامیده میشوند افراد متعلق به گروه های در معرض خطر تشکیل می دهند. که هر چند سرم منفی و بدون علامت بیماری هستند در مورد آلودگی به ویروس ایدز دچار اضطراب یا وسواس می گردند.
چنین افرادی مبتلا به یک اختلال شبه جسمی هستند. بیماران مبتلا به ایدز که در بیمارستان ها بستری هستند ناچارند که با کارکنانی که مشغول درمان هستند و فداکارانه آنها را می پذیرند به شدت مدارا کنند و تابع دستورات مطلق آن ها باشند. تعداد قابل ملاحظه ای از این گونه کارکنان درمانی و غیر درمانی نگرانی شدیدی در مورد سرایت بیماری از طریق این گونه بیماران تحت مراقبت خود دارند که باید به شدت با پوشش های چشم ها --دهان و بینی و به خصوص هنگام تزریق -- جراحی ها -- تراشیدن مو های بدن بیماران و بسیاری از وظایف درمانی دیگر از خود مراقبت های لازم به عمل آورند. علیرغم این که با تماس های اتفاقی یا از طریق اشیائ منتقل نمی گردد ولی باید احتیاط لازم سر لوحه کار خود قرار دهند.
تا کنون هیچگونه درمانی برای ایدز موثر نبوده است.عفونت های فرصت طلب با آنتی بیوتیک های مناسبدرمان شده و اقدام لازم برای پیشگیری از ابتلائ بیشتر به عمل آمده است.
هدف نهایی تامین کفایت ایمنی و پاکسازی بدن از عفونت های فرصت طلب است.در حال حاظر داروهای بلوکه کننده از نظر بالینی مورد آزمایش قرار گرفته و طول و کیفیت عمر مبتلایان به ایدز را بهبود بخشیده اند.معهذا چون این داروها فقط از تولید ویروس های جدید پیشگیری می کنند تاثیر دراز مدت آن مرد تردید است.
شیمی درمانی وپرتو درمانی تاثیر بر پاتولوژی اساسی وقفه درمانی ندارند. آن چه که مسلم است این است که کلیه بیمارانلازم است که از ابتدای بیماری تحت نظر پزشکان متخصص قرار گیرند.
بسیاری از بیماران مبتلا به ایدز چنین می پندارند که به خاطر یک روش انحرافی که در زندگی داشته اند مورد تنبیه قرار گرفته اند و گاها از درمان خود سر باز میزنند.
تمتم افراد مبتلا لازم است درمورد روابط جنسی سالم با همسران از وسایل به خصوص مانند کاندوم استفاده کنند. درمان بیماران هم جنس گرا ودو جنس گرا مستلزم کمک به بیمار به منظورآشتی با خانواده خود و مدارا با مسایل اهتمالی گناه و شرم وخشم است.
(در بسیاری از موارد درگیر ساختن شریک زندگی بیمار در زوج درمانی ضرورت دارد.)
درمان معتادینی که دارو را از طریق تزریق وریدی استفاده می کنند مستلزم بحث در مورد ادامه مصرف وریدی دارو می باشد.
آثار مضر ادامه مصرف دارو در مقابل مشکل کناره گیری از دارو به مسایل موجود بیمار مبتلا به ایدز مورد ارزیابی قرار گیرد .اموزش دادن به بیماران در مورد خطر استفاده مشترک از سوزن های آلوده نهایت اهمیت را دارد.
زیر گروه بیماران را که اصطلاها(سالم نگران) نامیده میشوند افراد متعلق به گروه های در معرض خطر تشکیل می دهند. که هر چند سرم منفی و بدون علامت بیماری هستند در مورد آلودگی به ویروس ایدز دچار اضطراب یا وسواس می گردند.
چنین افرادی مبتلا به یک اختلال شبه جسمی هستند. بیماران مبتلا به ایدز که در بیمارستان ها بستری هستند ناچارند که با کارکنانی که مشغول درمان هستند و فداکارانه آنها را می پذیرند به شدت مدارا کنند و تابع دستورات مطلق آن ها باشند. تعداد قابل ملاحظه ای از این گونه کارکنان درمانی و غیر درمانی نگرانی شدیدی در مورد سرایت بیماری از طریق این گونه بیماران تحت مراقبت خود دارند که باید به شدت با پوشش های چشم ها --دهان و بینی و به خصوص هنگام تزریق -- جراحی ها -- تراشیدن مو های بدن بیماران و بسیاری از وظایف درمانی دیگر از خود مراقبت های لازم به عمل آورند. علیرغم این که با تماس های اتفاقی یا از طریق اشیائ منتقل نمی گردد ولی باید احتیاط لازم سر لوحه کار خود قرار دهند.
+ نوشته شده در سه شنبه ۱۵ آذر ۱۳۹۰ ساعت 23:21 توسط محمدرضا رنجبر
|
این وبلاگ به عنوان پایگاه اطلاعاتی موسسه مشاوره و پژوهش مددکاری, جهت اطلاع رسانی درباره رشته مددکاری اجتماعی و آشنایی خوانندگان با مفاهیم مربوطه و نقش آن در جامعه توسط دکتر محمدرضا رنجبر استاد دانشکده پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی و دانشگاه آزاد اسلامی و دانشگاه علمی کاربردی ایران ایجاد شده است. وی علاوه بر سابقه سالها تدریس در دانشگاه,تالیف و ترجمه کتاب، ارائه مقاله در سمینارهای علمی و مشاوره و راهنمایی بیش از دویست و پنجاه رساله دانشجویی, بعنوان مشاور اجتماعی و صنعتی در مراکز گوناگون مشغول به فعالیت می باشد.